‏ وارفارین

این دارو با تأثیر بر متابولیسم ویتامین ‏k‏ منجر به تضعیف سیستم انعقادی خون می شود. مورد ‏استفاده وارفارین در بیمارانی است كه به علت ریتم فیبریلاسیون دهلیزی (‏AF‏) امكان تشكیل ‏لخته داخل دهلیز چپ و در نتیجه حمله های مغزی و یا انسداد سایر سرخرگها براثر كنده ‏شدن این لخته از قلب وجود دارد. در برخی مبتلایان به حمله های قلبی و یا نارسایی قلبی نیز ‏ممكن است لخته خون در داخل بطن چپ قلب ایجاد شده و مانند مبتلایان به ریتم ‏فیبریلاسیون دهلیزی‎(AF)‎‏  در معرض حمله های مغزی باشند. در این بیماران و همچنین در ‏مبتلایان به لخته های وریدی اندام تحتانی و یا آمبولی ریوی  داروی وارفارین تجویز می شود. ‏میزان وارفارین تجویز شده براساس  ‏PT/INR  ‎‏ تنظیم می شود. ‏PT‏ یك روش ‏آزمایشگاهی است كه در آن مدت زمان تشكیل فاكتورهای انعقادی اندازه گیری می شود و ‏براساس آن عدد ‏INR‏ كه یك واحد بین المللی برای میزان انعقاد ناپذیری خون است ‏گزارش می شود. میزان ‏INR‏ براساس مقدار مصرف وارفارین و متابولیسم ذاتی فرد تغییر می ‏كند، بنابراین اندازه گیری دوره ای ‏INR‏ در هر فردبرای تعیین مقدار مناسب وارفارین  ‏تجویز شده لازم است. آنتی بیوتیك ها و بسیاری از داروهای تجویز شده ممكن است با تاثیر ‏برروی متابولیسم وارفارین منجربه افزایش یا كاهش اثر آن شده و بنابراین در فرد مصرف ‏كننده وارفارین باید به دقت و تحت نظر پزشك متخصص تجویز شوند. ‏
میزان ‏INR‏ مورد نیاز برای هرفرد بستگی به بیماری فرد دارد. معمولا 4-2: ‏INR‏ مورد نیاز ‏است. 5 < ‏INR‏ نشان دهنده مصرف بیش از حد وارفارین بوده و با افزایش خطر خونریزی ‏همراه است. در این موارد ممكن است قطع موقت دارو و شروع مجدد با میزان كمتركافی ‏بوده ولی گاهاً و مخصوصاً در صورت وجود خونریزی، نیاز به بستری در بیمارستان واصلاح ‏انعقادی با ویتامین ‏K‏ تزریقی، یا سرم انعقادی ‏‎(FFP)‎‏ باشد. حساسیت افراد به اثر ضد ‏انعقادی وارفارین كاملاً متغیر است. ممكن است ¼ قرص وارفارین در یك فرد و 3-2 قرص ‏در فرد دیگر منجر به ‏INR‏/ ‏PT‏  مورد نظر درمانی شود. بنابراین تنظیم مقدار تجویز شده ‏براساس آزمایشات دوره ای ‏INR‏/ ‏PT‏   بوده و حتماً باید تحت نظر پزشك متخصص باشد. ‏