پرفیوژن اسكن قلب ‏‎(SPECT Perfusion Scan)‎‏

در صورتی كه شك بالینی پزشك به وجود تنگی سرخرگی قلب باشد، براساس میزان ‏احتمال در نظر گرفته شده برای وجود بیماری و وضعیت بیمار روشهای تشخیصی ‏متفاوتی در نظر گرفته می شود. در مواردی كه احتمال تنگی سرخرگی بسیار زیاد باشد ‏ممكن است مستقیماً آنژیوگرافی كرونر بعنوان اولین قدم تشخیصی به كار رود. در ‏سایر موارد از تستهای غربالگری شامل تست ورزش ‏‎(treadmil)‎‏ ، استرس ‏اكوكاردیوگرافی و یا پرفیوژن اسكن قلب استفاده می شود. ‏
پرفیوژن اسكن با استفاده از مواد رادیو اكتیو انجام می شود. این مواد (تالیم، تكنسیم) ‏از طریق وریدی تزریق شده و تصویر برداری از بافت قلب در حالت استراحت و ‏فعالیت قلب انجام می شود. افزایش فعالیت قلب ممكن است توسط ورزش و در ‏مواردی كه فرد قدرت ورزش ندارد از طریق داروهای تزریقی از قبیل دیپیریدامول ‏بدست می آید. با توجه به میزان مواد رادیو اكتیو موجود در قلب در حالت استراحت ‏و فعالیت كه در تصویر های بدست آمده مشخص می شود می توان به وجود تنگی ‏سرخرگی، بافت آسیب دیده قلبی قابل بهبود و یا غیر قابل برگشت پی برد. ‏
یك از موارد مفید استفاد از پرفیوژن اسكن در بیمارانی است كه نارسایی قلبی ناشی از ‏حمله های قلبی داشته اند. تشخیص بافت آسیب دیده قابل برگشت در این بیماران ‏بسیار مهم است. در صورتی كه بافت آسیب دیده ناشی از تنگی سرخرگ قلبی قابلیت ‏حیات داشته باشد، برطرف كردن تنگی عروقی توسط آنژیوپلاستی ویا عمل جراحی ‏‎(CABG)‎‏ با بهبود ایسكمی و كاهش علائم نارسایی قلب همراه بوده و قابل توجیه ‏است. برای انجام پرفیوژن اسكن حداقل 2 جلسه تصویر برداری انجام می شود اگرچه ‏این آزمون برای فرد كم خطر است با این حال به علت وجود مواد رادیو اكتیو در بدن ‏وی توصیه می شود تا 48 ساعت از كودكان فاصله داشته باشد و دفع ادرار و اجابت ‏مزاج در طی این مدت در محل جداگانه انجام شود. ‏