Menu
پیس میكردایم
در بیمارانی كه برادیكاردی(کندی ضربان قلب) غیر قابل برگشت دارند تنها روش درمانی استفاده از پیس میكر دائم می باشد ؛كاربردهای دیگر پیس میكر(البته به ندرت) در بیماران مبتلا به سنكوپ وازوواگال، هیپرتروفی مادر زادی قلب و با استفاده بیشتر در مبتلایان به سندرم كاروتید حساس می باشد.
پیس میكرهای موجود علیرغم اندازه كوچك (حجم 20-10 سی سی)، دارای یك باتری با طول عمر طولانی، مدارهای الكترونیكی پیچیده و حافظه كامپیوتری بوده و توانایی ضربان سازی برای چندین سال را دارند. سخت افزارهای پیشرفته موجود در پیس میكر، توانایی تشخیص ضربان قلب بیمار و تنظیم ضربان قلب براساس میزان فعالیت وی را فراهم می نماید. در برخی از بیماران بلوك قلبی به صورت موقت و حمله ای بوده و در برخی بیماران مبتلا به گره سینوسی بیمار، ضربان قلب در حالت استراحت كافی بوده و فقط در هنگام فعالیت نیاز به افزایش ضربان توسط پیس میكر دارند. بنابراین نرم افزارهای موجود در پیس میكر این امكان را برای پزشك فراهم می نماید تا با برنامه ریزی مناسب، فعالیت مناسب را برای پیس میكر طراحی كنند.
پیس میكرهایی كه برای درمان برادیكاردی به كار می روند به صورت تك حفره ای و یا دو حفره ای موجود می باشند. پیس میكرهای تك حفره ای از طریق یك سیم(لید) به یكی از حفرات قلبی (دهلیز راست یا بطن راست) ارتباط داشته و ضربانسازی را فقط برای آن حفره انجام می دهند. پیس میكرهای دوحفره ای از طریق دو لید به دهلیز و بطن راست ارتباط داشته و ضربان سازی متوالی را برای این دو حفره انجام میدهند. انتخاب نوع پیس میكرتوسط پزشك میباشد. با این حال اغلب پزشكان تمایل به استفاده از پیس میكرهای دوحفره ای برای ایجاد جریان خون مؤثرتر قلب وپیشگیری از برخی علائم دارند. در برخی موارد از قبیل ریتم فیبریلاسیون دهلیزی(AF) و یا دهلیز خاموش و بیحركت نیازی به استفاده از پیس میكر دو حفره ای نیست و فقط از نوع تك حفره ای استفاده میشود.
مراقبت های لازم پس از تعبیه پیس میكر دایم
مراقبتهای طولانی و پیگیری های دوره ای