Menu
آنژیوپلاستی
اصول این عمل مشابه آنژیوگرافی كرونر است. پس از انجام آنژیوگرافی كرونر و یافتن محل تنگی سرخرگی، در صورت مناسب بودن این ضایعه برای آنژیوپلاستی، بالون آنژیوپلاستی از طریق كاتتر وارد سرخرگ شده و در محل تنگی باز می شود. به این وسیله تنگی شریان باز می شود. با توجه به برگشت تنگی در این محل در اغلب موارد، در این محل استنت ( یك لوله فنر مانند) قرار داده می شود. ممكن است آنژیوپلاستی یك یا چند رگ در یك جلسه انجام شود. برخی از استنت ها حاوی دارو می باشند كه این دارو به تدریج آزاد شده و از تنگی مجدد و رشد مخاطی جلوگیری می كند؛ قطعاً این نوع استنت ها هزینه بالاتری دارند. اگرچه آنژیو پلاستی یك روش درمانی كم خطر و نسبتاً بی درد محسوب می شود اما در تعداد كمی از بیماران ممكن است آسیب به عروق كرونر در حین تعبیه استنت، خونریزی داخلی و برخی عوارض خفیف نظیر آنچه توسط آنژیوگرافی ایجاد می شود به وجود آید. مهمترین نكته در بیمارانی كه مورد آنژیوپلاستی قرار گرفته اند ایجاد تنگی مجدد در محل قبلی می باشد. اگرچه با استنت های دارویی این میزان كاهش یافته است با این حال در 10 تا 20 درصد موارد، تنگی مجدد رخ می دهد. بنابراین در صورت ایجاد علائم آنژینی ودرد قفسه سینه در صورت تشخیص متخصص قلب، آنژیوگرافی مجدد انجام شده و بالون مجدد در محل تنگی انجام می شود. خوشبختانه احتمال تنگی مجدد به مرور زمان كمتر می شود و در صورت عدم ایجاد این عارضه در طی 12-6 ماه تقریبا به صفر می رسد. یكی دیگر از نكات مورد توجه در بیماران تحت درمان با آنژیوپلاستی استفاده از داروهای ویژه ضدانعقادی جهت جلوگیری از تشكیل لخته در محل تعبیه استنت می باشد. داروی آسپرین برای این امركافی نیست و معمولا برای 6-2 ماه از داروهای دیگر از قبیل plavix باید استفاده شود.
قطعاً پیشگیری از پیشرفت بیماری عروقی در سایر سرخرگهای كرونر توسط رفع عوامل خطر ساز اهمیت بسزایی داشته و در صورت عدم رعایت این نكات ، درگیری شریانی در سایر سرخرگها می تواند منجر به بروز مجدد علایم و خطر حمله های قلبی شود.