Menu
سندرم بروگادا (brugada syndrome)
این بیماری ژنتیكی حدود 20 سال قبل شناخته شده است. اختلال ژنتیكی در كانال های سدیمی در بافت هدایتی قلب زمینه ساز ایجاد آریتمی بدخیم بطنی در این بیماران می باشد. تشخیص این بیماری ممكن است كاملاً به صورت اتفاقی در هنگام مشاهده الكتروگرام قلبی توسط پزشك و یا در بررسی بیمار مبتلا به سنكوپ به عمل آید.
فرد مبتلا به بیماری بروگادا ممكن است كاملاً بی علامت باشد و یا دچار حملات سنكوپ باشد. یكی از علائم مشخصه این بیماری حملات كابوس شبانه همراه با حالت خفگی می باشد. با این حال ممكن است اولین علامت بیماری مرگ ناگهانی قلبی در یك فرد كاملاً سالم باشد. نكته مهم در این بیماری عدم وجود هرگونه اختلال در بافت عضلانی قلبی و در نتیجه فقدان هرگونه علائم قلبی می باشد. تشخیص بیماری بروگادا عمدتاً از طریق الكتروگرام قلبی و مشاهده علائم مشخصه آن می باشد كه گاهاً ممكن است برای واضح شدن تغییرات نوار قلب نیاز به تزریق داروهایی از قبیل پروكایین آمید و فلكائینید باشد.
در صورتی كه تشخیص بیماری بروگادا توسط الكتروگرام قلبی محرز باشد قدم بعدی تعیین میزان خطر مرگ ناگهانی است. در صورتی كه فرد سابقه حملات سنكوپ و یا حملات شبانه داشته باشد و همچنین در مواردی كه آریتمی بدخیم بطنی در بیمار ایجاد شده باشد احتمال مرگ ناگهانی زیاد است و تعبیه دفیبریلاتور قلبی (ICD) به عنوان یك روش كاملا مؤثر در پیشگیری از آن كاملاً لازم است. در مواردی كه فرد مبتلا به سندرم بروگادا فاقد علامت بوده است ممكن است اقدام درمانی انجام نشود ولی در صورت وجود سابقه خانوادگی مرگ ناگهانی شاید بررسی الكتروفیزیولوژی برای تعیین میزان خطر لازم باشد. در صورت القاپذیری آریتمی بدخیم بطنی در این افراد توصیه به تعبیه ICD می شود.
نكته: اقدام درجه اول فرد مبتلا به بیماری بروگادا باید از نظر احتمال وجود این بیماری مورد بررسی قرار گیرند. الكتروگرام قلبی تنها اقدام تشخیصی لازم در این افراد می باشد.
نكته: هیچ یك از داروهای ضد آریتمی در افراد مبتلا به بروگادا قابل تجویز نیست و ممكن است خطرناك باشد.